Iedereen kan het eens zijn dat iets moet gebeuren en toch wachten omdat één vrijwilliger genoeg zou zijn.
In het Volunteer’s Dilemma heeft de groep één kostelijke interventie nodig, maar elk individueel lid heeft liever dat iemand anders die kost draagt. Dat maakt het relevant voor onowned knowledge maintenance, maar alleen wanneer één interventie werkelijk voldoende is.
Iedereen kan het eens zijn dat iets moet gebeuren en toch wachten omdat één vrijwilliger genoeg zou zijn.
Een groep krijgt allemaal voordeel als minstens één persoon vrijwillig een kost draagt. Als niemand het doet, verliest iedereen. Elke persoon heeft dus een reden te hopen dat een ander de vrijwilliger wordt.
De game-theoretische structuur is gevestigd en experimenteel onderzocht. Veel real-world ‘niemand doet het’-situaties zijn echter andere games; structurele fit moet expliciet worden getest.
Als iedereen profiteert, één persoon de kosten draagt en één vrijwilliger volstaat, kan het aantrekkelijk zijn om af te wachten. Groepsgrootte en verspreide verantwoordelijkheid kunnen beïnvloeden of iemand ingrijpt.
Te onderzoeken AI-toepassing: AI kan bijdragen goedkoper maken of signalen geven. Het dilemma verdwijnt alleen als de werkelijke kosten en opbrengsten of de verdeling van verantwoordelijkheid veranderen.
Voorgestelde toets, nog niet uitgevoerd: varieer de groepsgrootte, gedeelde of expliciet toegewezen verantwoordelijkheid en de kosten van één noodzakelijke handeling om kennis te onderhouden. Meet hoe vaak iemand ingrijpt en hoe lang dat duurt.
Niet elk probleem met gedeelde verantwoordelijkheid is een vrijwilligersdilemma. Het model past alleen als de inzet van één vrijwilliger volstaat en de verdeling van kosten en opbrengsten overeenkomt.
De actie van één persoon moet voldoende zijn om het gedeelde voordeel te leveren. Anders kan een publiekegoederen- of coördinatiemodel beter passen. Een modelvoorspelling is geen gemeten groepsgedrag.
Diekmann (1985), Volunteer’s Dilemma — pp. 605–610
Diekmann (1993), Cooperation in an asymmetric Volunteer’s dilemma game — abstract; pp. 75–85
Diekmann (1985, pp. 605–610) beschrijft het model. Van het experiment uit 1993 was alleen de samenvatting toegankelijk. Modelvoorspellingen vervangen geen metingen van werkelijk groepsgedrag.
Help deze case beter maken
We bekijken je bijdrage voordat we de tekst of bronnen aanpassen.